K U N S T W E R K

laura van gaans

Posts tagged ‘Compositie’

Fragment F497

Compositie XIX: Oma’s sjaal bekeken door een macrobalg 

Gouden draadjes twinkelen bij het draaien aan de stelschroef van de balg. Ik verleg de sjaal en stel de lampen bij zodat de kleurschakeringen beter zichtbaar worden. Groentinten en een vleugje paars veranderen subtiel mee. Herinneringen aan mijn oma spelen tijdens het fotograferen als een film door mijn hoofd.

“Waar luister jij nou naar?”, vraag ik aan oma als ik de woonkamer binnenstap. Klanken van Nederlandstalige muziek vullen de kamer. Dat ben ik niet van haar gewend. Doppie, de blauwe parkiet ook niet. Hij hupt zenuwachtig heen en weer op zijn stok. Een stukje bruin wordende appel steekt parmantig door de tralies van zijn kooi. Iets wat normaal gesproken niet voorkomt. De appel is meestal al op voordat het goed en wel in de tralies is gestoken.

“Dat ding is kapot”, zegt oma ietwat geïrriteerd en haar blik gaat naar het mini-stereotorentje dat schuin achter haar op het kastje in de hoek van de kamer staat. Het is een compact torentje met bovenop de cd-speler, daaronder de radio met diverse stelknoppen en een etage lager bevindt zich de cassettedeck. Of in elk geval, wat daarvan overgebleven is. Het klepje staat open en er licht een schroevendraaier naast. Het torentje staat op een klein eikenhouten meubeltje, voorzien van een gehaakt kleedje. In het kastje liggen, naast de Gouden Gids, diverse mapjes en wat boeken, haar cassettebandjes. Een laatste herinnering aan mijn opa, die een paar jaar eerder alle bandjes zorgvuldig van muziek en labels heeft voorzien. Ik probeer het klepje te sluiten, maar het ziet ernaar uit dat die functie vanaf vandaag tot het verleden behoort. “Wat is er gebeurd?”, vraag ik haar een beetje verbaasd.

“Hij ging niet meer open en toen heb ik het met een schroevendraaier geprobeerd. En nu gaat hij niet meer dicht…”. Ze staart even voor zich uit en pakt haar kopje thee met een voor haar typerende voorzichtigheid van tafel. Met twee handen en een kort rukje bij de eerste aanzet tot optillen. Alsof ze haar spieren wakker moet schudden om het kopje niet te laten vallen. En waarschijnlijk is dat ook zo. Artrose maakt stram en de altijd koude vingers gevoelloos. Met een klein slurpje neemt ze een slokje van haar thee. Vanaf die dag draait ze cd’s.

Na nog een laatste vergeefse poging het klepje van het torentje weer in ere te herstellen zitten we nu samen aan tafel met een kopje thee en de geopende trommel met apekoppen in de aanslag. Theedrinken en apekoppen eten tot we misselijk waren. Dat deden we graag. Naast crackertjes met pindakaas eten. Dat was onze andere verslaving. Het is nog voor haar eerste beroerte, toen ze nog fit was, voor een tachtigjarige dan. Het is ook de tijd voordat haar smaak veranderde en de oude vertrouwde Earl Grey van Pickwick werd vervangen door meloenthee. De trommel met apekoppen stond er daarna nog wel, maar zelf nam ze niet meer zo gretig. Ik at ze nog wel, maar met mate. Ik werd er niet meer misselijk van.

Ik draai mijn camera van het statief, zet de bestanden over naar de computer en bekijk de resultaten. Tevreden staar ik even voor mij uit, zet een kopje thee, neem bij gebrek aan apenkoppen een koekje en begin met het bewerken van de foto’s…

daily photo | transformation

Fragment F399

F399_3353_1fl_A04_C_XVII_HS14

Ambachtsschool #04 Compositie XVII en Hersenspinsels #14

Gedachten dwarrelen als loszittende verfdelen door mijn hoofd. Onduidelijk van bedoeling en vorm. Dan drijven ze mee in de chaos van mijn zijn, op zoek naar een plekje op één van de geordende regels die ervoor zorgen dat de gedachte zich manifesteert en als beeld tot uiting komt. Enschede en zomaar ergens in mijn hoofd 2017

Fragment F384

F384_3116_1fl

Compositie XIV

A bubbly conversation

Tijdens een telefoongesprek met mijn vader gaat mijn aandacht naar de voorstelling die zich afspeelt in het minitheater voor mij. Ofwel het glas met cola op tafel. Kleine bubbeltjes, continu in beweging, onvoorspelbaar welk bubbeltje zo dadelijk acte de présence zal geven.  Met een trage snelheid stijgt het bubbeltje op om vervolgens in het hoger gelegen deel van de cola zijn bubbelig bestaan voort te zetten. Niet voor lang. Afwachtend en inmiddels een tikje onzeker bubbelt hij verder tot er echt niets anders meer opzit dan loslaten en met een microscopisch spektakel de resterende gassen vrij te laten en, begeleid door kleine spatjes net boven het oppervlak van de cola, op te gaan in de lucht.

Bij dit fragment horen eigenlijk de klanken van Dream 8 ‘Late and Soon’ van Max Richter. Waarom? Een foto is een bevroren verbeelding van een doorgaans beweeglijke wereld. Door de dromerige, bijna meditatieve klanken van Max Richter komt de stilstand in de foto weer in beweging. Het minitheater in volle glorie, bubbels in actie. Tenminste, dat is bij mij het geval. Hoeft niet voor iedereen zo te zijn natuurlijk.

Havelte 2017

%d bloggers liken dit: