Fragment F355

F355_2863_1flh.jpg

‘Wandelen met mam’. Vrijwel elke week wandel ik samen met mijn moeder en haar hond Akira door het bos bij Spier. En steeds weer raak ik gefascineerd door dit stukje bos. Het is aan het begin van de wandeling, links en rechts zie je een wat glooiend landschap met oudere bomen met tussendoor struiken en omgevallen bomen. Recht vooruit zie je dit, een blok met jonge en overduidelijk aangeplante boompjes. Ze steken af tegen de bijna aangeharkte ondergrond en vormen een groot contrast met wat er links en rechts in het bos gebeurd. Eigenlijk houd ik helemaal niet van zo’n strak stramien, bomen horen wat mij betreft niet in een raster te staan. En toch intrigeert het mij. Soms maak ik een foto, het tijdstip van wandelen sluit echter nooit zo aan op het maken van een interessante foto. De foto’s hebben weinig contrast, er loopt een pad net iets te vlak langs het stukje bos, het licht is vaak mat… Maar nu is het toch gelukt! Oke, niet helemaal zonder aanpassingen, maar dit is zoals ik het zie, steeds weer als ik er langs loop. Toch eens vragen of mijn moeder dit ook zo ziet… Spier 2017

DP Photo Challenge | It is easy being green

Fragment F352

Allemaal Berken #30 Waterloopbos 2017

De afgelopen dagen stonden, wat computers betreft, in het teken van veel geduld hebben (oei), blijven proberen (pfoei) en vooral niet gefrustreerd raken (grrr). Dat laatste ben ik helaas nogal niet zo goed in… Hoog tijd voor verandering dus! En zie daar: vandaag heb ik deze frustratie weten om te zetten in iets creatiefs (hoezee!)

Fragment F350

Hersenspinsels #09

De oppervlaktespanning van water ontstaat doordat watermoleculen (H2O) elkaar sterk aantrekken. Bij deze aantrekking worden waterstofbruggen (H-bruggen) gevormd. De elektrische lading van waterdeeltjes is niet gelijk verdeeld, waardoor de positief geladen voorkant (H’s) van het ene molecuul sterk aan de negatief geladen achterkant (O) van het andere molecuul trekt. De oppervlaktespanning is zo sterk dat het insecten en kleine voorwerpen kan dragen die een grotere dichtheid hebben dan water en dus eigenlijk zouden moeten zinken. De oppervlaktespanning is afhankelijk van de aantrekkende kracht (cohesiekracht) van de moleculen onderling. Oppervlaktespanning is de kracht per meter.

Wanneer zeep wordt toegevoegd aan het water neemt de oppervlaktespanning sterk af, doordat er veel waterstofbruggen tussen watermoleculen worden verbroken. De staart van een zeepdeeltje wordt door water afgestoten (is hydrofoob), waardoor het deeltje aan de oppervlakte blijft. De verbindingen die zeepdeeltjes daar met watermoleculen vormen zijn veel zwakker dan de waterstofbruggen van de watermoleculen onderling. De oppervlaktespanning van een zeepoplossing is veel lager dan van zuiver water.

Mijn fixed mindset veroorzaakt een hoge oppervlaktespanning. Hierdoor ben ik regelmatig niet in staat ‘om’ te denken, een plan aan te passen. ‘Het is dit of niets’… Hoe meer iets niets lukt hoe hoger de spanning. Ook letterlijk, want het voelt dan alsof ik ingepakt wordt in plastic folie. Diep van binnen probeer ik dan uit alles macht de spanning weg te denken. Want wil juist wél proberen, aanpassen en, al is het anders dan in eerste instantie bedacht, resultaat boeken. Dat denken werkt uiteraard niet, want die zit juist vast en blokkeert het fysieke handelen, het werkelijke aanpassen. Want zeg nou zelf, wat komt vaker voor: een handeling die niet lukte of een mislukte gedachte… Misschien moet ik gewoon wat meer zeep eten… Wat impliceert dat ik al zeep eet… kijk nou eens: een mislukte gedachte!

Ergens in Nederland 2017

DP Photo Challenge  |  Atop

Fragment F349

F349_2543_1_CompositieVfl.jpg

Compositie V

Als ik tijdens een kopje koffie in zomaar een gelegenheid om mij heen kijk zie ik een bijzondere wereld. Een wereld die ik wil vastleggen. Als fragmenten. Eigenlijk heb ik die koffie helemaal niet nodig om die wereld te zien. Licht creëert schaduw en geeft vorm aan de omgeving. Met of zonder koffie. De compositie hoeft niet in een keer duidelijk te zijn. Soms is een foto een vluchtige schets van een moment, een gedachte of gevoel. Later, bij thuiskomst maak ik daar het beeld van zoals ik het zag, eerder die dag. Veel mensen kijken anders. Meer horizontaal: een lijn die als de IJsel door de ruimte meandert en op een hoogte tussen maaiveld en dakgoot de verschillende gezichten met elkaar verbindt. Blikken, woorden, gedachten en verwachtingen worden uitgewisseld. Hierbinnen moet het gebeuren. Maar hoeveel mensen kijken net als ik, en zien, naast de horizontale wereld, ook de wereld er omheen?  Zien de constructie van een dak. Of het ontbreken van de systeemplafondplaten. De onafgewerkte stoffen bekleding langs de wand. De schaduw achter de vuilnisbak onder een stoel in een wachtruimte. Gezien de verbaasde en verwonderde blikken die ik krijg tijdens het fotograferen zijn dat er niet zo veel…

Meppel 2017